TERUGBLIK OP MIJN EERSTE TIJD ALS MAMA

Wat een ontzettend lieve en persoonlijke reacties ontving ik vorige week naar aanleiding van mijn terugblik op de kraamtijd. Nogmaals bedankt allemaal!

Vandaag vertel ik hoe ik terugkijk op de tijd daarna.

Dag 10 was de dag dat we onze fantastische kraamhulp gedag moesten zeggen. Wat hadden we veel aan haar en wat bouw je een band op in zo’n korte maar heftige tijd. Ik heb dan ook echt de nodige tranen gelaten toen ze de deur voor de laatste keer achter zich dichttrok.

Ineens waren we met z’n 3tjes, we mochten het nu helemaal alleen gaan doen en hoewel we daar ontzettend veel zin in hadden vond ik het ook spannend. Al tijdens mijn zwangerschap werden we continue in de gaten gehouden, dat was natuurlijk niet voor niets maar gaf ook echt een heel goed en veilig gevoel. Nu was al die controle er ineens niet meer, nu waren wij degene die in de gaten moesten houden hoe het met haar ging.

Jeroen was nog een week vrij zodat ik nog wat aan kon sterken voordat ik alles alleen zou moeten doen overdag. Dit was super fijn, we begonnen steeds meer te genieten.

En toch, als ik terugdenk aan die eerste maanden denk ik vooral aan het onophoudelijke huilen. Ons lieve meisje was een huilbaby.

Uuurenlang, dag in dag uit, was ze ontroostbaar. Compleet overstuur. We probeerden van alles maar weinig of niets hielp. Wat voelden we ons verschrikkelijk machteloos, je wilt zo graag het verdriet en de pijn wegnemen maar hoe?

IMG_3749

In die periode waren de momenten waarop we echt konden genieten spaarzaam. We hadden het zwaar, ik worstelde met mijn gevoelens. Voelde ook echt dat ik nog lang niet mezelf was, de hormonen gierden door mijn lijf.

We hadden hier zo lang van gedroomd, wilden al zo lang een kindje samen en nu het eindelijk zover was konden we er niet volop van genieten. Ik durfde dit amper uit te spreken, schaamde me ervoor, vond dat ik niet mocht klagen. Er zijn immers genoeg (of veel te veel) mensen die heel graag met ons zouden willen ruilen.

Toen we uiteindelijk bij de osteopaat belanden bleek er van alles niet goed te zitten in haar lijfje, de zware bevalling had zijn sporen nagelaten. Ze had veel pijn. Meerdere keren heeft hij haar behandeld en je zag haar met de week rustiger worden, die man heeft echt gouden handen!

Zo’n eerste half jaar als nieuwe ouders is echt best heftig, huilbaby of niet, je moet erg wennen. Soms vergeet je dingen of doe je iets doms, helemaal niet gek met dat chronische slaaptekort, en natuurlijk voel je je dan de slechtste moeder ooit. Je wilt het zo graag perfect doen maarja, ook mama’s blijven mensen.

Gelukkig leer je van die momenten al zal de onzekerheid altijd op een bepaalde manier blijven denk ik.

Soms verlang ik bij het zien van foto’s weer even terug naar de periode dat ze nog zo klein was maar nee, ik zou echt niet meer terug willen naar die tijd.

IMG_5435IMG_5434

Ons kleine meisje is nu bijna geen baby meer. Ze is eigenwijs, vrolijk, actief, ondeugend, ze houd enorm van zingen, doet dit zelf ook heel veel op haar manier, is nog steeds een echt mamaskindje, een moeilijke slaper, heeft veel behoefte aan geborgenheid, is gevoelig en heeft een hele duidelijke eigen wil.

Maar boven alles is zij de állerállerleukste! We zijn zó dol op haar!

Liefs, Henriëtte

Advertenties

Terugblik op de kraamtijd

Vandaag kijk ik terug op de kraamtijd. Hoewel ik hier altijd enorm naar heb uitgekeken kijk ik er met gemengde gevoelens op terug. Het was een heel heftige periode waarin wij vooral aan het overleven waren. En waarin we pas echt beseften hoe groot het gevaar was geweest. De enorme risico’s die we hadden gelopen tijdens de zwangerschap en bevalling. En daarvoor, de weg daarnaartoe. Het had zomaar heel anders af kunnen lopen. Dat besef doet heel veel met je. Het duurt even voor je dat een plek kunt geven.

Na de bevalling ging de tijd ontzettend snel, er moest van alles gebeuren, douchen, aankleden, iedereen op de hoogte brengen, papa deed aangifte en ondertussen keken we steeds verwonderd naar dat kleine wonder in mijn armen. Wat was ze perfect.

Ik wilde graag borstvoeding geven, dit is een persoonlijke keuze en voorkeur, ik oordeel absoluut niet over mensen die bewust voor flesvoeding kiezen. Al tijdens de zwangerschap volgde ik een borstvoedingscursus en liet ik me goed informeren over het eventueel al voor de geboorte beginnen met kolven. Dit wordt soms gedaan bij (rand)premature kindjes omdat zij moeite kunnen hebben met drinken en bij gevoed moeten worden. Zo kun je soms bijvoeden met kunstvoeding voorkomen.

IMG_5034

Bij mij lukte dit helaas niet, er kwam geen druppel melk. Na de geboorte lag Zoë veel bij mij en probeerden we haar aan te leggen. Ze deed haar best maar het lukte haar niet. Er kwam de volgende ochtend, nadat een verpleegster lang had geprobeerd te helpen met aanleggen, een lactatiekundige. Ook zij deed haar best te helpen maar helaas zagen ze over het hoofd dat Zoë compleet uitgeput raakte. Ze had er de kracht niet voor. Blijkbaar vonden zij toch dat alles prima ging, dus mochten we naar huis.

Wat een bijzonder moment was dat, na al die tijd, al die ziekenhuisbezoeken, operaties, onderzoeken, controles was nu het moment daar, onze droom was uitgekomen, we verlieten het ziekenhuis met in de Maxi-Cosi ons prachtige meisje. We lieten alle ellende achter ons en begonnen aan een prachtige toekomst met ons gezin!

Onderweg en eenmaal thuis viel ons op dat Zoë vreemde bewegingen maakte, dit werd steeds erger en de kraamhulp, een fantastische vrouw, die er gelukkig al snel was, zag gelijk dat ze erg aan het fladderen was. Haar bloedsuikerspiegel was veel te laag, ze moest snel iets binnenkrijgen. Ze hadden ons nooit zo weg mogen sturen.

Met het kolven kwam bij mij de borstvoeding nu aardig op gang, ik kolfde zoveel mogelijk, dit boden we aan in flesjes omdat drinken aan de borst veel te intensief was voor haar. Zelfs een flesje leegdrinken was de eerste weken een enorme opgave, met heel veel stimuleren om wakker te blijven en te drinken lukte het om haar net genoeg binnen te laten krijgen. Ze kreeg naast borstvoeding ook kunstvoeding en hoewel ik daar voor de bevalling best op tegen was vond ik het nu prima dat ze het kreeg, als ze maar voldoende binnenkreeg.

IMG_3703

Eenmaal thuis werd papa al snel op pad gestuurd voor kleertjes in maatje 44 want in maat 50 verzoop ze.

Wat was het heftig allemaal, je wordt compleet geleefd bent voortdurend druk met kolven, voeden, flesjes uitkoken, luiers verschonen, temperaturen enz. enz. Iedere 2 uur begon alles weer van voor af aan, ’s nachts kon ik een half uur slapen voor het weer begon. Ik merkte dat ik me tijdens het kolven flauw begon te voelen, het bloed trok uit mijn hoofd weg.

Zondag, dag 4, kwam de verloskundige weer langs voor controles. Die ochtend was het ons en de kraamhulp al opgevallen dat Zoë erg geel was, omdat er die dag niemand aan huis kon komen prikken moest Jeroen met Zoë naar het ziekenhuis om haar bilirubinewaarden te laten controleren. Ik zou gaan slapen en zei dat de kraamhulp wel naar huis mocht gaan omdat ze dan toch niet veel kon doen. Ik hield me groot maar toen ik daar helemaal alleen in mijn bed lag heb ik vreselijk gehuild, hier lag ik dan, zonder baby. Waar was die roze wolk? We waren alleen maar aan het overleven en maakten ons constant zorgen omdat ons meisje het zo zwaar had. Ze was zo suf en kwetsbaar.

Na een tijd belde Jeroen om te vertellen dat de waardes veel te hoog waren en Zoë in een couveuse lag onder een speciale lamp. Mijn hart brak, mijn kleine meisje… Ik wilde zo snel mogelijk naar haar toe.

Een paar uur later lag ik op een kamer op de afdeling Neonatologie, ik mocht hier op eigen risico blijven maar er kon niet voor mij gezorgd worden en ook kon niemand mijn controles doen. Naast mij lag Zoë in de couveuse, no way dat ik haar alleen zou laten.

Toen de artsen weer bloed afgenomen hadden bleek dat de waarden wat gezakt waren door de behandeling en kregen we te horen dat als wij het aandurfden we haar mee naar huis mochten nemen en de volgende ochtend weer op controle moesten komen. Nou die keuze was snel gemaakt, wij wilden niets liever dan samen naar huis als dat kon.

De volgende ochtend bleken de waardes weer flink opgelopen en vonden de dienstdoende artsen en verpleegkundigen dat ze ons die avond ervoor nooit naar huis hadden mogen sturen.

Hier werd ik zo onzeker van, als nieuwe moeder ben je al zo zoekend en vertrouw je erop dat de artsen en verpleegkundigen weten wat ze doen. Ik heb hier echt van geleerd in het vervolg altijd naar mijn moederhart te luisteren en naar niemand anders. Alleen wij weten wat het beste is voor Zoë.

IMG_6143

Zoë werd weer opgenomen en zou in ieder geval tot de volgende dag moeten blijven. Daar lag ze weer, in haar luier in de couveuse onder de lamp. We bleven de hele dag bij haar. Helaas was er voor mij geen bed beschikbaar en dus zat ik in een stoel, mijn lichaam deed veel pijn en ik voelde me slecht. De verpleegkundigen probeerden op me in te praten naar huis te gaan, ik was tenslotte pas bevallen en moest rusten. Maar ik kon Zoë, die steeds onrustiger werd, toch niet in de steek laten?

Na het zo lang mogelijk te hebben uitgesteld en ’s avonds nog één keer te hebben gekolfd besloten we dan toch maar te gaan. Ook aan de borstvoeding was te zien dat ik helemaal op was, het leek wel water.

Daar gingen we dan, met z’n 2en naar huis, ik in de rolstoel. Wat heb ik gehuild. Het voelde zo verschrikkelijk om haar daar zo achter te moeten laten.

Die nacht sliepen we slecht, via een webcam konden we zien hoe ze enorm lag te krijsen en er heel af en toe iemand bij haar kwam om even snel een speen in haar mond te doen die er binnen 3 tellen weer uit was omdat ze die niet kon vasthouden.

Om je kind zo ontroostbaar te zien huilen terwijl jij niets kunt doen, dat is werkelijk verschrikkelijk. Dat gun ik niemand.

Gelukkig bleken de volgende dag haar bloedwaarden weer flink verbeterd en mocht ze fijn mee naar huis. Ze bleek van alle stress flink te zijn afgevallen en compleet uitgeput.

Thuis zetten we alle zeilen bij om haar weer te laten bijkomen.

De dagen daarna bleef ze erg geel en kwam er dagelijks iemand aan huis om haar te prikken. Gelukkig was een opname niet meer nodig en zodra het drinken beter ging zagen we de waardes steeds meer zakken en de gele kleur langzaam verdwijnen.

IMG_6142

Regelmatig lag ze in die dagen lekker in de zon te slapen, dit hielp tegen de gele kleur en hield haar lekker warm.

Tot mijn grote verdriet, ja echt, nog steeds, gaf mijn lichaam aan dat borstvoeding voor mij te zwaar was. Alle kracht en energie stroomde uit mij tijdens het kolven. De verloskundigen en kraamhulp lieten me inzien dat dit zo niet langer kon. Het was een heel moeilijke beslissing maar ik besloot dat als ik niet goed voor mezelf zorgde ik dat ook niet voor mijn kleine meisje zou kunnen. Ik besloot af te gaan bouwen maar nadat de beslissing gemaakt was stopte de melkaanmaak spontaan.

Hoe ik er nu op terugkijk? Ik kan er nog boos over worden hoe we zijn behandeld in het ziekenhuis maar dat helpt niet meer. Ik weet nu in ieder geval zeker dat ik voortaan mijn moederhart volg en mijn kleine meisje nooit meer in de steek zal laten. Ik laat me door helemaal niemand wegsturen en zal er altijd voor haar zijn als zij mij nodig heeft.

Liefs, Henriëtte

Terugblik op mijn bevalling

Vorige week konden jullie mijn terugblik op mijn zwangerschap lezen, super leuk dat jullie dit zo massaal deden!

Ik merk dat het heel persoonlijk voelt om dit te delen maar ook goed, goed voor mijn verwerking, mooi om er nu, een jaar later, op terug te kunnen kijken met iets meer afstand en mooi ook voor later om terug te kunnen lezen voor mijzelf maar ook voor mijn lieve Zoë.

De foto’s die rond de bevalling gemaakt zijn van ons vind ik privé en deel ik dus niet. Ook omdat wij niet willen dat er foto’s van Zoë online staan waar zij zich later ongemakkelijk over zou kunnen voelen.

Nu verder waar we gebleven waren, de bevalling.

Daar lag ik dan, een beetje beduusd dat het zover was, in de verloskamer, in het bed waarin ik zou gaan bevallen met naast mij het bedje waarin Zoë de volgende ochtend al zou liggen. Zo onwerkelijk op dat moment. Ik was ontzettend moe en had hoofdpijn maar voelde me verder rustig.

Inmiddels was Jeroen onderweg naar huis vanaf zijn werk, hij zou zich thuis even snel opfrissen en dan naar het ziekenhuis komen, alleen had hij de pech dat zijn vrouw enorm last had van nesteldrang en hem nu dus een lijst stuurde met klusjes die hij eerst nog wel even kon doen, ik was tenslotte toch nog niet aan het bevallen. 😉 Zo had ik de dag ervoor bijvoorbeeld  bedacht dat alle hoezen van de bank nog “even” gewassen moesten worden en die moesten nu dus nog om de bank worden gedaan. Echt héél belangrijk natuurlijk 😉 De arme ziel. Toen hij uiteindelijk mijn kamer in kwam lopen was ik toch wel heel erg blij dat hij er was.

In de laatste weken van mijn zwangerschap heb ik veel last gehad van voorweeën, één keer zelfs zo erg dat ik dacht dat het begonnen was. Normaal kan het inleiden bij een eerste zwangerschap best een aantal dagen duren omdat, voordat ze kunnen starten met weeënopwekkers, de baarmoedermond eerst moet gaan verstrijken en er ontsluiting moet ontstaan. Vanwege mijn erg hoge bloeddruk die ondanks het verhogen van de medicatie niet zakte werd besloten gelijk te starten met het inbrengen van een pilletje tegen de baarmoedermond aan, dit zorgt ervoor dat de boel gaat verweken. Ik zou er die dag 3 krijgen.

Aan het begin van de avond, net na het inbrengen van het 2e pilletje, besloten we even samen naar beneden te gaan. Bij de Livera scoorde ik nog even een paar warme sokken voor als ik last kreeg van koude voeten tijdens de bevalling. Jeroen haalde iets te eten en at dat buiten op een bankje op. Terwijl we daar zaten begon ik flink last van krampen te krijgen. Bij het inwendig onderzoek even daarvoor was al gebleken dat mijn baarmoedermond al mooi verstreken was en de eerste centimeter ontsluiting was ontstaan. De krampen werden al snel heftiger en eenmaal op mijn kamer besloot ik even lekker onder de douche te gaan. De weeën waren begonnen, ik voelde ze vooral in mijn rug en benen en kon daardoor slecht stilstaan en eigenlijk niet zitten of liggen. Mijn lijf was echter zo uitgeput dat lang staan niet te doen was bovendien moest ik aan de monitor aangesloten worden. Na een paar uur waarin het steeds heftiger werd en ik steeds meer uitgeput raakte besloot ik te vragen om een ruggenprik in de hoop dan wat meer te kunnen ontspannen.

Op het moment dat de anesthesist even later mijn kamer binnenliep stopten spontaan mijn weeën. echt waar. Zo stom! Die man zei, ja maar mevrouw u hebt helemaal geen weeën. Gelukkig konden de artsen hem vertellen dat ze tot net daarvoor echt heel regelmatig kwamen. Ik kreeg de ruggenprik en voelde er amper iets van.

De uren daarna liepen de artsen af en aan. De hartslag van Zoë was slecht te monitoren en vertraagde. Ik moest op mijn zij liggen. Er werd besloten mijn vliezen te breken in de hoop dat de weeën dan in hevigheid toe zouden nemen. Het grootste deel van de nacht heb ik geslapen, uitgeput als ik was ging er veel langs me heen. De ontsluiting bleef hangen op 3 cm. Het infuus werd open gezet en de weeën namen toe.

Toen Zoë het steeds pittiger kreeg werd het infuus nog verder opengezet, mijn ruggenprik was op dat moment uitgewerkt en ik belande in een  heftige weeën storm. Niet vaak in mijn leven ben ik zo wanhopig geweest. Het leek voor mijn gevoel uren te duren. Waar ik daarvoor, dankzij de cursus Samen bevallen, de weeën heel goed weg kon puffen kon ik er nu helemaal niets mee. Hier viel niet tegen te puffen, de vreselijk heftige weeën, ook op de monitor zichtbaar als enorme bergen, denderden continue door mijn lijf zonder ook maar een kleine pauze. Dit was het enige moment tijdens de hele bevalling dat ik mezelf niet meer in de hand had, de tranen stroomden over mijn wangen. Ik voelde een enorme druk, had volledige ontsluiting maar mocht niet persen omdat Zoë het zichtbaar erg zwaar had. Uit haar hoofdje werd een klein beetje bloed gehaald om het zuurstofgehalte te bepalen. Er waren 2 opties hoorde ik ze zeggen, doorgaan als haar conditie het nog toeliet of nu direct een keizersnede, ik had op dat moment graag voor dat laatste gekozen.

Na wat voor mijn gevoel uren duurde was het moment daar, ik mocht gaan persen, Zoë deed het nog goed genoeg.

De weeën storm had alle energie uit mij opgeslokt, ik was zó moe maar wat was het fijn toen ik bij de eerstvolgende wee mee mocht gaan persen! Toen ik op mijn vraag hoe lang dit nog zou gaan duren, als antwoord kreeg dat het bij een eerste wel 2 uur kon zijn, zakte de moed me even in de schoenen. Het voelde alsof het niet opschoot, bij iedere wee voelde ik haar iets verder komen maar gelijk weer terugschieten.

Ik sloot mijn ogen, concentreerde me compleet op mijn ademhaling, mijn lijf, mijn kindje en de stem die mij vertelde hoe het ging en wat ik moest doen. Alles daarbuiten liet ik langs me heengaan. Tussen de weeën door lukte het me op te laden. Dit was de mooiste ervaring van mijn leven, dit gevoel. die oerkracht. Ik gaf alles wat ik in me had, 1 uur en 25 minuten lang. Ik kan me van deze hele laatste fase niet herinneren dat ik pijn heb gehad, zelfs niet toen het hoofdje stond.

Op 7 april 2016 om 10:42 werd onze prachtige dochter Zoë geboren. Dat ze het zwaar had gehad was aan haar te zien, ze had een grauwe kleur maar gelukkig begon ze gelijk te huilen.

Daar was ze dan, ons prachtige meisje, ons wonder, alles waar wij zo lang naar uit hadden gekeken, op gehoopt hadden, lag hier in mijn armen. Dat gevoel is onbeschrijflijk.

Direct na de bevalling was ik ervan overtuigd dit nooit meer te willen. Ik vond het verschrikkelijk, op de laatste fase na.

Nu, bijna, een jaar later merk ik dat het waar is, dat met de tijd, de scherpe kantjes eraf gaan en kijk ik met een positief gevoel terug op deze hele heftige, voor een deel verschrikkelijke maar bovenal meest fantastische gebeurtenis in mijn leven. En ben ik ongelofelijk trots op mezelf dat ik dit toch maar mooi geflikt heb!

Volgende week kijk ik terug op de kraamtijd, die anders liep dan gehoopt.

Liefs, Henriëtte

TERUGBLIK OP MIJN ZWANGERSCHAP

Na een ontzettend bijzondere maar ook heel spannende zwangerschap, telden we echt de dagen af, tot we Zoë rond de 37 weken in onze armen zouden kunnen sluiten.

Al voor ik zwanger werd, na een lange weg, was ons bekend dat een zwangerschap niet zonder risico zou zijn. Er was een aanzienlijke kans dat ons kindje tijdens de zwangerschap zou komen te overlijden. Onze kinderwens was zo groot dat we er toch zonder twijfel voor gingen en in augustus hadden we dan eindelijk wonder boven wonder een positieve test in handen! Dit terwijl we juist zouden gaan starten met vruchtbaarheidsbehandelingen waarbij ik hormonen moest gaan spuiten.

Wat was  het fantastisch, we konden het bijna niet geloven! Al snel kreeg ik last van de eerste kwaaltjes, ik ben tot aan de 23ste week vaak misselijk geweest, heel vervelend maar voor mij ook een bevestiging dat ik op en top zwanger was. Ondanks mijn voorliggende placenta voelde ik al heel vroeg de eerste plopjes die later veranderden in duidelijke schopjes en nog later flinke trappen! Wat een magisch gevoel! Die ervaring gun ik echt iedereen. Het gaf mij ook heel veel rust doordat ik nu zelf in de gaten kon houden of het nog goed met haar ging.

img_2558img_2334

Bij 24 weken veranderde mijn bloeddruk ineens van laag naar te hoog, ik kreeg medicatie en extra controles bij mijn arts in het ziekenhuis. Ondanks de medicatie liep mijn bloeddruk toch op en bij 26 weken werd ik opgenomen op de OHC. Mijn medicatie werd weer verhoogd en we werden voorbereid op de grote kans dat ze ons dochtertje binnenkort zouden gaan halen. Uiteindelijk zaten de eiwitten in mijn urine nog net onder de grens en mocht ik toch weer naar huis met de verwachting dat ze ons snel weer terug dachten te zien. Ons werd op het hart gedruk dat we bij iedere verdachte klacht gelijk moesten bellen.

Heel wat keren zijn we langs geweest voor extra controles, mijn bloeddruk bleef oplopen, de medicatie ook. We vierden iedere week die we verder kwamen in de zwangerschap, want wat waren we bang dat ons meisje veel te vroeg gehaald zou moeten worden. Ik weet nog dat ik bij mijn opname bij 26 weken alleen maar kon zeggen, ja maar dat kan toch niet?! Dat is veel te vroeg! En dat de artsen zeiden dat ze zeker kansen op overleven had maar dat zij in dit geval voor mij kozen. De moeder is het belangrijkst, daar was ik het totaal niet mee eens.

Even voelde ik een enorme paniek opkomen, ik voelde me schuldig, schuldig dat mijn lijf zoveel gevaar opleverde voor ons meisje. Machteloos, omdat ik er niets aan kon doen. Even later besefte ik dat er één ding was dat ik wél voor haar kon doen, rustig blijven, niet in de stress schieten. Bijzonder genoeg is me dat ook echt gelukt.

Ik hield me de rest van mijn zwangerschap zo rustig mogelijk, wat niet meeviel met de flinke nesteldrang 😉

ce833de8-bd2c-4069-b72f-8943f2bcfc38

img_3369

Ook hebben we ondanks alle spanning echt enorm genoten van alle bijzondere dingen die een zwangerschap met zich meebrengt, wetend dat dit zomaar eens de enige keer kon zijn dat wij dit meemaakten. We weten niet of we de grote risico’s weer zouden durven nemen voor een tweede. Die keuze is anders nu we Zoë al hebben.

img_3384img_3482

Een aantal dagen voor Zoë geboren werd kwam ik weer op controle en bleek mijn bloeddruk weer flink te zijn opgelopen. Mijn medicatie werd opnieuw verdubbeld en de dag dat ik ingeleid zou worden werd vastgelegd. Toen ik een paar dagen later weer op controle kwam bleef de coassistente die mijn bloeddruk opmat maar meten en vroeg toen de arts het ook te doen. Ook hij mat meerdere keren en zei toen dat het niet goed was en ik gelijk opgenomen werd. Die dag zou geprobeerd worden mij stabiel te krijgen en de volgende dag zou ik ingeleid worden.

img_3547

Even later lag ik in bed, een verdieping hoger, met naast mij het wiegje waarin Zoë de volgende ochtend al in zou liggen.

Volgende week lees je over mijn bevalling.

Liefs, Henriëtte

AAN DE SLAG!

Nadat het hier veel te lang stil is geweest komt daar nu definitief verandering in.

Vanaf vandaag besteed ik minimaal 1 vaste dag, de zaterdag en een avond aan mijn site en IG. Ik was erg zoekend de laatste tijd naar het vinden van een balans tussen het mama zijn, het huishouden draaiend houden en de andere dingen waar ik blij van word, zoals fotografie en interieurstyling. Met mijn beperkte energievoorraad is dat een hele uitdaging en de eerste 2 slokten eigenlijk al mijn tijd en energie op.

img_5923img_5922

Hoewel ik enorm geniet van Zoë die steeds meer een echt mensje wordt. Ze kruipt het hele huis door, probeert af en toe te gaan staan, loopt graag aan je handen een paar pasjes en brabbelt en speelt er flink op los. Ik merkte toch dat ik er niet genoeg voldoening uithaalde. Ik heb tijd voor mezelf nodig, waarin ik creatief bezig kan zijn, iets kan creëren, delen en kan communiceren op een ander niveau.

img_5918

Het voelt als een nieuwe start.

Het oude design van mijn site was mooi maar toch niet helemaal mijn ding meer. Ik ging op zoek naar een frisser uiterlijk. Hoe vindt je het geworden? Ik ben er blij mee.

Ik heb genoeg inspiratie voor leuke posts en zin in het aangaan van leuke samenwerkingen. Dus lijkt het jou leuk om samen te werken zodat ik misschien wel jouw product of (web)shop kan promoten hier en op Instagram? Aarzel dan niet en neem contact met me op via huisjeboompjebulletje@outlook.com

Ik ga weer lekker aan de slag! Fijne dag!

Liefs, Henriëtte

 

 

Lekker slapen met eve!

Sinds ik moeder ben, ben ik mijn bed nog meer gaan waarderen.

Niets zo fijn als ’s avonds moe maar voldaan na een lange dag, soms met vele uurtjes troosten, vermaken, genieten, spuugjes, flesjes, wassen, poetsen etc. etc. in je bed te kruipen en nog even wat te lezen of gelijk te vertrekken naar dromenland.

image

Ik merkte al een tijdje dat onze matrassen toe waren aan vervanging. Op zich lag het ok maar het kon beter en na al die jaren zagen ze er ook niet meer zo mooi uit. Punt van ergernis was ook de gleuf tussen de matrassen we kruipen nu eenmaal graag lekker tegen elkaar aan. Eenmaal zwanger leek mij dat niet het ideale moment om een nieuw matras aan te schaffen, het zal je maar gebeuren, breken je vliezen op je nieuwe matras! 😉

Blij verrast was ik toen ik een paar weken geleden benaderd werd door het merk eve voor een samenwerking.

Ik gaf door welke maat matras ik graag wilde ontvangen, ik ging voor één groot matras van 180cm breed en een paar dagen later had ik hem al in huis! Vacuüm verpakt in een grote doos, super handig.

Ik moet bekennen dat ik het best even spannend vond maar gelijk vanaf de eerste nacht zijn wij super tevreden!

imageimageimage

Het is even wennen, als je er voor het eerst op ligt, het traagschuim vormt zich naar je lichaam waardoor je hele lichaam ondersteund wordt. Het voelt zacht maar toch stevig. Een heel luxe gevoel.

Naast het feit dat de matras heerlijk ligt ziet hij er ook nog eens prachtig uit! De mooie bekleding met de gele zijkanten geven hem een heel origineel uiterlijk.

imageimage

Heb ik dan helemaal geen nadelen ontdekt aan het matras? Jawel één, nu we zo blij zijn met het matras zijn we óók heel benieuwd naar de kussens!

Ben jij ook benieuwd naar de matrassen van Eve?

Neem een kijkje op de website door hier te klikken en kom meer te weten over dit geweldige matras!

Je leest er ook meer over de mogelijkheid om de matras geheel vrijblijvend te proberen. Je bent gewaarschuwd, eenmaal geprobeerd wil je echt niet meer zonder!

Volg eve ook op Instagram, Twitter en Facebook via @evesleepnl

Ik kijk er nu alweer naar uit om naar bed te gaan, slaap lekker!

Liefs, Henriëtte

IN DE ZON OP ONS BALKON

Zaterdag maakte mijn man ons balkon schoon, (De ramen en kozijnen moeten nog gebeuren) dat was wel nodig want de bank en vloer waren flink groen en vies geworden. Gisteren genoten een aantal van onze gasten heerlijk van het zonnetje tijdens ons feestje en vandaag is de perfecte dag om lekker bij te komen in het zonnetje onder het genot van een fles water, een lekker overblijfsel van gisteren en fijne tijdschriften komt dat helemaal goed!

image image image image image image image image