Zoë’s first bunny birthday party

En ja hoor, toen was het afgelopen vrijdag echt ineens zover, Zoë werd 1! Ons kleine meisje alweer een jaar, onvoorstelbaar…

Omdat het echte feest pas zondag zou zijn besloten we vrijdagavond naar het pannenkoekenhuis te gaan, super leuk en lekker, Zoë had het zichtbaar naar haar zin en was heerlijk aan het smikkelen van haar eigen pannenkoekje.

Ook het feest zondag was een groot succes, Zoë is flink verwend met allerlei super leuke cadeau’s, en nee ze verdienen niet allemaal de schoonheidsprijs (schreeuwerig kleurrijk) maar hey, als zij er leuk mee kan spelen wie ben ik dan? We hebben nu dus o.a. een boederij, manege en boomhuis van zoef zoef dieren in de kamer staan haha.

Als thema voor het feest wilde ik konijntjes omdat Zoë zo gek is op Nijntje. Ik vroeg Bianca van The cherry on top of zij iets voor ons kon maken. Ze ontwierp een super leuk party printable pakket dat nu ook te koop is in haar webshop.

Ik ging er druk mee aan de slag dit was het resultaat:

IMG_6378IMG_6376IMG_6373IMG_6374IMG_6375IMG_6365IMG_6372IMG_6369IMG_6362IMG_6360IMG_6364IMG_6377IMG_6363

 De gouden slinger maakte ik zelf, het papier en touw kocht ik bij Sostrene grene. De ballonnen en kaarsjes kocht ik bij The cherry on top.

Van Bianca kreeg ik deze super leuke bunnystickers, ik plakte ze op lege koffiemelkflesjes en papieren bakjes.

IMG_6339IMG_6338IMG_6337IMG_6336

Super leuk hè? Wil jij ook een setje bunnystickers? Ik mag 5 setjes weggeven!

IMG_6371

Om kans te maken reageer je onder de foto die ik plaats op mijn Instagramaccount en tag je een vriend(in) waarvan je denkt dat die dit ook leuk vind.

Aankomende zondagavond maak ik de winnaars bekend.

Liefs, Henriëtte

Advertenties

1ST BIRTHDAY INSPO

Over 2 weken is het zover, Zoë wordt 1 jaar!

Ik ben ondertussen druk bezig met alle voorbereidingen voor het feestje, vandaag deel ik een sneak peek van wat ik zoal van plan ben, kijk je mee?

De kleuren worden, zwart, wit, roze en goudAls je mij al langer volgt weet je dat dit ook de kleuren van haar kamertje zijn. 

De komende weken ga ik aan de slag zodat het een mooi en overgetelijk feestje zal worden!

Liefs, Henriëtte

TERUGBLIK OP MIJN EERSTE TIJD ALS MAMA

Wat een ontzettend lieve en persoonlijke reacties ontving ik vorige week naar aanleiding van mijn terugblik op de kraamtijd. Nogmaals bedankt allemaal!

Vandaag vertel ik hoe ik terugkijk op de tijd daarna.

Dag 10 was de dag dat we onze fantastische kraamhulp gedag moesten zeggen. Wat hadden we veel aan haar en wat bouw je een band op in zo’n korte maar heftige tijd. Ik heb dan ook echt de nodige tranen gelaten toen ze de deur voor de laatste keer achter zich dichttrok.

Ineens waren we met z’n 3tjes, we mochten het nu helemaal alleen gaan doen en hoewel we daar ontzettend veel zin in hadden vond ik het ook spannend. Al tijdens mijn zwangerschap werden we continue in de gaten gehouden, dat was natuurlijk niet voor niets maar gaf ook echt een heel goed en veilig gevoel. Nu was al die controle er ineens niet meer, nu waren wij degene die in de gaten moesten houden hoe het met haar ging.

Jeroen was nog een week vrij zodat ik nog wat aan kon sterken voordat ik alles alleen zou moeten doen overdag. Dit was super fijn, we begonnen steeds meer te genieten.

En toch, als ik terugdenk aan die eerste maanden denk ik vooral aan het onophoudelijke huilen. Ons lieve meisje was een huilbaby.

Uuurenlang, dag in dag uit, was ze ontroostbaar. Compleet overstuur. We probeerden van alles maar weinig of niets hielp. Wat voelden we ons verschrikkelijk machteloos, je wilt zo graag het verdriet en de pijn wegnemen maar hoe?

IMG_3749

In die periode waren de momenten waarop we echt konden genieten spaarzaam. We hadden het zwaar, ik worstelde met mijn gevoelens. Voelde ook echt dat ik nog lang niet mezelf was, de hormonen gierden door mijn lijf.

We hadden hier zo lang van gedroomd, wilden al zo lang een kindje samen en nu het eindelijk zover was konden we er niet volop van genieten. Ik durfde dit amper uit te spreken, schaamde me ervoor, vond dat ik niet mocht klagen. Er zijn immers genoeg (of veel te veel) mensen die heel graag met ons zouden willen ruilen.

Toen we uiteindelijk bij de osteopaat belanden bleek er van alles niet goed te zitten in haar lijfje, de zware bevalling had zijn sporen nagelaten. Ze had veel pijn. Meerdere keren heeft hij haar behandeld en je zag haar met de week rustiger worden, die man heeft echt gouden handen!

Zo’n eerste half jaar als nieuwe ouders is echt best heftig, huilbaby of niet, je moet erg wennen. Soms vergeet je dingen of doe je iets doms, helemaal niet gek met dat chronische slaaptekort, en natuurlijk voel je je dan de slechtste moeder ooit. Je wilt het zo graag perfect doen maarja, ook mama’s blijven mensen.

Gelukkig leer je van die momenten al zal de onzekerheid altijd op een bepaalde manier blijven denk ik.

Soms verlang ik bij het zien van foto’s weer even terug naar de periode dat ze nog zo klein was maar nee, ik zou echt niet meer terug willen naar die tijd.

IMG_5435IMG_5434

Ons kleine meisje is nu bijna geen baby meer. Ze is eigenwijs, vrolijk, actief, ondeugend, ze houd enorm van zingen, doet dit zelf ook heel veel op haar manier, is nog steeds een echt mamaskindje, een moeilijke slaper, heeft veel behoefte aan geborgenheid, is gevoelig en heeft een hele duidelijke eigen wil.

Maar boven alles is zij de állerállerleukste! We zijn zó dol op haar!

Liefs, Henriëtte

Terugblik op de kraamtijd

Vandaag kijk ik terug op de kraamtijd. Hoewel ik hier altijd enorm naar heb uitgekeken kijk ik er met gemengde gevoelens op terug. Het was een heel heftige periode waarin wij vooral aan het overleven waren. En waarin we pas echt beseften hoe groot het gevaar was geweest. De enorme risico’s die we hadden gelopen tijdens de zwangerschap en bevalling. En daarvoor, de weg daarnaartoe. Het had zomaar heel anders af kunnen lopen. Dat besef doet heel veel met je. Het duurt even voor je dat een plek kunt geven.

Na de bevalling ging de tijd ontzettend snel, er moest van alles gebeuren, douchen, aankleden, iedereen op de hoogte brengen, papa deed aangifte en ondertussen keken we steeds verwonderd naar dat kleine wonder in mijn armen. Wat was ze perfect.

Ik wilde graag borstvoeding geven, dit is een persoonlijke keuze en voorkeur, ik oordeel absoluut niet over mensen die bewust voor flesvoeding kiezen. Al tijdens de zwangerschap volgde ik een borstvoedingscursus en liet ik me goed informeren over het eventueel al voor de geboorte beginnen met kolven. Dit wordt soms gedaan bij (rand)premature kindjes omdat zij moeite kunnen hebben met drinken en bij gevoed moeten worden. Zo kun je soms bijvoeden met kunstvoeding voorkomen.

IMG_5034

Bij mij lukte dit helaas niet, er kwam geen druppel melk. Na de geboorte lag Zoë veel bij mij en probeerden we haar aan te leggen. Ze deed haar best maar het lukte haar niet. Er kwam de volgende ochtend, nadat een verpleegster lang had geprobeerd te helpen met aanleggen, een lactatiekundige. Ook zij deed haar best te helpen maar helaas zagen ze over het hoofd dat Zoë compleet uitgeput raakte. Ze had er de kracht niet voor. Blijkbaar vonden zij toch dat alles prima ging, dus mochten we naar huis.

Wat een bijzonder moment was dat, na al die tijd, al die ziekenhuisbezoeken, operaties, onderzoeken, controles was nu het moment daar, onze droom was uitgekomen, we verlieten het ziekenhuis met in de Maxi-Cosi ons prachtige meisje. We lieten alle ellende achter ons en begonnen aan een prachtige toekomst met ons gezin!

Onderweg en eenmaal thuis viel ons op dat Zoë vreemde bewegingen maakte, dit werd steeds erger en de kraamhulp, een fantastische vrouw, die er gelukkig al snel was, zag gelijk dat ze erg aan het fladderen was. Haar bloedsuikerspiegel was veel te laag, ze moest snel iets binnenkrijgen. Ze hadden ons nooit zo weg mogen sturen.

Met het kolven kwam bij mij de borstvoeding nu aardig op gang, ik kolfde zoveel mogelijk, dit boden we aan in flesjes omdat drinken aan de borst veel te intensief was voor haar. Zelfs een flesje leegdrinken was de eerste weken een enorme opgave, met heel veel stimuleren om wakker te blijven en te drinken lukte het om haar net genoeg binnen te laten krijgen. Ze kreeg naast borstvoeding ook kunstvoeding en hoewel ik daar voor de bevalling best op tegen was vond ik het nu prima dat ze het kreeg, als ze maar voldoende binnenkreeg.

IMG_3703

Eenmaal thuis werd papa al snel op pad gestuurd voor kleertjes in maatje 44 want in maat 50 verzoop ze.

Wat was het heftig allemaal, je wordt compleet geleefd bent voortdurend druk met kolven, voeden, flesjes uitkoken, luiers verschonen, temperaturen enz. enz. Iedere 2 uur begon alles weer van voor af aan, ’s nachts kon ik een half uur slapen voor het weer begon. Ik merkte dat ik me tijdens het kolven flauw begon te voelen, het bloed trok uit mijn hoofd weg.

Zondag, dag 4, kwam de verloskundige weer langs voor controles. Die ochtend was het ons en de kraamhulp al opgevallen dat Zoë erg geel was, omdat er die dag niemand aan huis kon komen prikken moest Jeroen met Zoë naar het ziekenhuis om haar bilirubinewaarden te laten controleren. Ik zou gaan slapen en zei dat de kraamhulp wel naar huis mocht gaan omdat ze dan toch niet veel kon doen. Ik hield me groot maar toen ik daar helemaal alleen in mijn bed lag heb ik vreselijk gehuild, hier lag ik dan, zonder baby. Waar was die roze wolk? We waren alleen maar aan het overleven en maakten ons constant zorgen omdat ons meisje het zo zwaar had. Ze was zo suf en kwetsbaar.

Na een tijd belde Jeroen om te vertellen dat de waardes veel te hoog waren en Zoë in een couveuse lag onder een speciale lamp. Mijn hart brak, mijn kleine meisje… Ik wilde zo snel mogelijk naar haar toe.

Een paar uur later lag ik op een kamer op de afdeling Neonatologie, ik mocht hier op eigen risico blijven maar er kon niet voor mij gezorgd worden en ook kon niemand mijn controles doen. Naast mij lag Zoë in de couveuse, no way dat ik haar alleen zou laten.

Toen de artsen weer bloed afgenomen hadden bleek dat de waarden wat gezakt waren door de behandeling en kregen we te horen dat als wij het aandurfden we haar mee naar huis mochten nemen en de volgende ochtend weer op controle moesten komen. Nou die keuze was snel gemaakt, wij wilden niets liever dan samen naar huis als dat kon.

De volgende ochtend bleken de waardes weer flink opgelopen en vonden de dienstdoende artsen en verpleegkundigen dat ze ons die avond ervoor nooit naar huis hadden mogen sturen.

Hier werd ik zo onzeker van, als nieuwe moeder ben je al zo zoekend en vertrouw je erop dat de artsen en verpleegkundigen weten wat ze doen. Ik heb hier echt van geleerd in het vervolg altijd naar mijn moederhart te luisteren en naar niemand anders. Alleen wij weten wat het beste is voor Zoë.

IMG_6143

Zoë werd weer opgenomen en zou in ieder geval tot de volgende dag moeten blijven. Daar lag ze weer, in haar luier in de couveuse onder de lamp. We bleven de hele dag bij haar. Helaas was er voor mij geen bed beschikbaar en dus zat ik in een stoel, mijn lichaam deed veel pijn en ik voelde me slecht. De verpleegkundigen probeerden op me in te praten naar huis te gaan, ik was tenslotte pas bevallen en moest rusten. Maar ik kon Zoë, die steeds onrustiger werd, toch niet in de steek laten?

Na het zo lang mogelijk te hebben uitgesteld en ’s avonds nog één keer te hebben gekolfd besloten we dan toch maar te gaan. Ook aan de borstvoeding was te zien dat ik helemaal op was, het leek wel water.

Daar gingen we dan, met z’n 2en naar huis, ik in de rolstoel. Wat heb ik gehuild. Het voelde zo verschrikkelijk om haar daar zo achter te moeten laten.

Die nacht sliepen we slecht, via een webcam konden we zien hoe ze enorm lag te krijsen en er heel af en toe iemand bij haar kwam om even snel een speen in haar mond te doen die er binnen 3 tellen weer uit was omdat ze die niet kon vasthouden.

Om je kind zo ontroostbaar te zien huilen terwijl jij niets kunt doen, dat is werkelijk verschrikkelijk. Dat gun ik niemand.

Gelukkig bleken de volgende dag haar bloedwaarden weer flink verbeterd en mocht ze fijn mee naar huis. Ze bleek van alle stress flink te zijn afgevallen en compleet uitgeput.

Thuis zetten we alle zeilen bij om haar weer te laten bijkomen.

De dagen daarna bleef ze erg geel en kwam er dagelijks iemand aan huis om haar te prikken. Gelukkig was een opname niet meer nodig en zodra het drinken beter ging zagen we de waardes steeds meer zakken en de gele kleur langzaam verdwijnen.

IMG_6142

Regelmatig lag ze in die dagen lekker in de zon te slapen, dit hielp tegen de gele kleur en hield haar lekker warm.

Tot mijn grote verdriet, ja echt, nog steeds, gaf mijn lichaam aan dat borstvoeding voor mij te zwaar was. Alle kracht en energie stroomde uit mij tijdens het kolven. De verloskundigen en kraamhulp lieten me inzien dat dit zo niet langer kon. Het was een heel moeilijke beslissing maar ik besloot dat als ik niet goed voor mezelf zorgde ik dat ook niet voor mijn kleine meisje zou kunnen. Ik besloot af te gaan bouwen maar nadat de beslissing gemaakt was stopte de melkaanmaak spontaan.

Hoe ik er nu op terugkijk? Ik kan er nog boos over worden hoe we zijn behandeld in het ziekenhuis maar dat helpt niet meer. Ik weet nu in ieder geval zeker dat ik voortaan mijn moederhart volg en mijn kleine meisje nooit meer in de steek zal laten. Ik laat me door helemaal niemand wegsturen en zal er altijd voor haar zijn als zij mij nodig heeft.

Liefs, Henriëtte

Fijn dromen met Puckababy

In mijn vorige blogpost heb je al kunnen lezen dat de eerste maanden van Zoë niet makkelijk waren. Ze huilde erg veel en slapen wilde ze in het begin alleen op mijn borst of in mijn armen.

Van een vriendin kreeg ik de tip om eens de Puckababy Piep te proberen. Ik mocht hem van haar lenen en vanaf het eerste moment waren we er super blij mee. De Piep gaf dat geborgen gevoel dat zij zo nodig had om zich veilig te voelen en in slaap te kunnen vallen maar zat niet zo strak als veel andere inbakerdoeken waarvan ze juist heel boos werd.

Na de Piep schaften we ook de mini aan, de grotere versie voor baby’s van 3 tot 6 maanden.

De slaapzakken blijven erg mooi, zijn makkelijk te wassen en ook snel weer droog.

Toen Zoë 6 maanden was, was het tijd om ons te oriënteren op iets nieuws omdat je vanaf dan je baby niet meer mag inbakeren vanwege het draaien.

We probeerden de Mini af te bouwen door de speciale ritsjes bij haar armpjes open te doen zodat één of beide armpjes vrij waren tijdens het slapen maar Zoë werd hierdoor weer erg onrustig. Constant trok ze haar speen uit haar mondje, waar ze dan vervolgens heel boos om werd. Ze maaide in de rondte met haar armpjes en hield zichzelf wakker.

Omdat het merk Puckababy ons zo goed beviel viel ons oog al snel op de 4 seizoenen slaapzak  €99,- voor een slaapzak, het is nogal wat maar als je leest dat ze er tot tweeënhalf jaar inpassen is het het wat mij betrefd zeker waard!

Vooral ook het feit dat er handschoentjes bijzaten leek mij ideaal.

Ik kocht hem zelf in de kleur Dottie en kreeg van Puckababy in ruil voor het delen van mijn eerlijke ervaringen met jullie de Gold.

img_8402
Dat ze bij Puckababy van de details zijn blijkt wel als je de prachtige verpakking ziet waarin ik de slaapzak ontving.

 

En wauw, gelijk vanaf de eerste keer dat ze hem aankreeg zien we aan haar dat ze rustig wordt zodra we hem dichtritsen. Ze kan prima bewegen maar heeft wel een heel fijn geborgen gevoel en de handschoentjes zijn perfect tegen het probleem van de grijpgrage handjes. 😉

img_8660_bewerkt-1img_8665_bewerkt-1img_8629_bewerkt-1

De kwaliteit van de zakken is weer zoals we van Puckababy gewend zijn, super goed! Prachtig afgewerkt tot in de kleinste details. Hij is helemaal aan te passen aan ieder seizoen.

Kortom, ben jij zwanger/mama en/of op zoek naar een top (kraam)cadeau? Kijk zeker eens op de site en gun jouw kleintje (en jezelf) ook vele rustige uurtjes slaap.

Liefs, Henriëtte

The birthposter

Zoë schiet alweer mooi op naar de 8 maanden. Nog regelmatig vinden mensen haar zo schattig klein maar zelf vinden we haar alweer zo groot worden! Het echte babyachtige is er wel af.

img_5429

Laatst was het dan ook echt tijd om de commode eens flink op te ruimen. Kleertjes in maat 44 en 50 gingen door mijn handen. Ongelofelijk dat ze hier in heeft gepast en nog best lang ook. Heel even verlangde ik terug naar dat iniminiebabytje dat ze was maar ik moet bekennen dat ik niet terug zou willen.

Die eerste tijd was zo heftig. Zoë heeft heel veel gehuild, ze had geen makkelijke start. Wat voel je je machteloos als het liefste, kleinste, mooiste en meest hulpeloze wezentje dat er voor jou als moeder bestaat zoveel verdriet en pijn heeft en jij het niet weg kunt nemen.

De roze wolk, waar je soms over hoort of leest, hebben wij niet ervaren maar we voelen ons iedere dag enorm bevoorrecht dat ze in ons leven is gekomen. De liefde die wij voor haar voelen is niet in woorden uit te drukken.

Al tijdens mijn zwangerschap kwam ik THE BIRTHPOSTER tegen op INSTAGRAM. Ik was op slag verliefd!

The birthposter is een tekening van jou baby op schaal 1:1 Zo kun je op een prachtige manier zien en blijven herinneren hoe klein jou kindje was toen hij/zij geboren werd.

Vanaf dat moment stond deze poster hoog op mijn verlanglijstje.  Je kunt je voorstellen hoe ontzettend blij ik dan ook was toen zij enthousiast reageerden op mijn voorstel om samen te werken!

Ik mocht zo’n prachtige birthposter laten maken!

Bij het bestellen van een poster kun je kiezen voor verschillende opties en zo kun jij hem helemaal aanpassen aan jou wensen.

Benieuwd naar de onze?

Kijk maar:

img_5483img_5481img_5480img_5478

Wil jij ook zo’n prachtige poster? Of ben jij op zoek naar het perfecte kraamcadeau?  KLIK HIER EN GA NAAR DE WEBSITE

Liefs, Henriëtte