TERUGBLIK OP MIJN EERSTE TIJD ALS MAMA

Wat een ontzettend lieve en persoonlijke reacties ontving ik vorige week naar aanleiding van mijn terugblik op de kraamtijd. Nogmaals bedankt allemaal!

Vandaag vertel ik hoe ik terugkijk op de tijd daarna.

Dag 10 was de dag dat we onze fantastische kraamhulp gedag moesten zeggen. Wat hadden we veel aan haar en wat bouw je een band op in zo’n korte maar heftige tijd. Ik heb dan ook echt de nodige tranen gelaten toen ze de deur voor de laatste keer achter zich dichttrok.

Ineens waren we met z’n 3tjes, we mochten het nu helemaal alleen gaan doen en hoewel we daar ontzettend veel zin in hadden vond ik het ook spannend. Al tijdens mijn zwangerschap werden we continue in de gaten gehouden, dat was natuurlijk niet voor niets maar gaf ook echt een heel goed en veilig gevoel. Nu was al die controle er ineens niet meer, nu waren wij degene die in de gaten moesten houden hoe het met haar ging.

Jeroen was nog een week vrij zodat ik nog wat aan kon sterken voordat ik alles alleen zou moeten doen overdag. Dit was super fijn, we begonnen steeds meer te genieten.

En toch, als ik terugdenk aan die eerste maanden denk ik vooral aan het onophoudelijke huilen. Ons lieve meisje was een huilbaby.

Uuurenlang, dag in dag uit, was ze ontroostbaar. Compleet overstuur. We probeerden van alles maar weinig of niets hielp. Wat voelden we ons verschrikkelijk machteloos, je wilt zo graag het verdriet en de pijn wegnemen maar hoe?

IMG_3749

In die periode waren de momenten waarop we echt konden genieten spaarzaam. We hadden het zwaar, ik worstelde met mijn gevoelens. Voelde ook echt dat ik nog lang niet mezelf was, de hormonen gierden door mijn lijf.

We hadden hier zo lang van gedroomd, wilden al zo lang een kindje samen en nu het eindelijk zover was konden we er niet volop van genieten. Ik durfde dit amper uit te spreken, schaamde me ervoor, vond dat ik niet mocht klagen. Er zijn immers genoeg (of veel te veel) mensen die heel graag met ons zouden willen ruilen.

Toen we uiteindelijk bij de osteopaat belanden bleek er van alles niet goed te zitten in haar lijfje, de zware bevalling had zijn sporen nagelaten. Ze had veel pijn. Meerdere keren heeft hij haar behandeld en je zag haar met de week rustiger worden, die man heeft echt gouden handen!

Zo’n eerste half jaar als nieuwe ouders is echt best heftig, huilbaby of niet, je moet erg wennen. Soms vergeet je dingen of doe je iets doms, helemaal niet gek met dat chronische slaaptekort, en natuurlijk voel je je dan de slechtste moeder ooit. Je wilt het zo graag perfect doen maarja, ook mama’s blijven mensen.

Gelukkig leer je van die momenten al zal de onzekerheid altijd op een bepaalde manier blijven denk ik.

Soms verlang ik bij het zien van foto’s weer even terug naar de periode dat ze nog zo klein was maar nee, ik zou echt niet meer terug willen naar die tijd.

IMG_5435IMG_5434

Ons kleine meisje is nu bijna geen baby meer. Ze is eigenwijs, vrolijk, actief, ondeugend, ze houd enorm van zingen, doet dit zelf ook heel veel op haar manier, is nog steeds een echt mamaskindje, een moeilijke slaper, heeft veel behoefte aan geborgenheid, is gevoelig en heeft een hele duidelijke eigen wil.

Maar boven alles is zij de állerállerleukste! We zijn zó dol op haar!

Liefs, Henriëtte

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s