Terugblik op de kraamtijd

Vandaag kijk ik terug op de kraamtijd. Hoewel ik hier altijd enorm naar heb uitgekeken kijk ik er met gemengde gevoelens op terug. Het was een heel heftige periode waarin wij vooral aan het overleven waren. En waarin we pas echt beseften hoe groot het gevaar was geweest. De enorme risico’s die we hadden gelopen tijdens de zwangerschap en bevalling. En daarvoor, de weg daarnaartoe. Het had zomaar heel anders af kunnen lopen. Dat besef doet heel veel met je. Het duurt even voor je dat een plek kunt geven.

Na de bevalling ging de tijd ontzettend snel, er moest van alles gebeuren, douchen, aankleden, iedereen op de hoogte brengen, papa deed aangifte en ondertussen keken we steeds verwonderd naar dat kleine wonder in mijn armen. Wat was ze perfect.

Ik wilde graag borstvoeding geven, dit is een persoonlijke keuze en voorkeur, ik oordeel absoluut niet over mensen die bewust voor flesvoeding kiezen. Al tijdens de zwangerschap volgde ik een borstvoedingscursus en liet ik me goed informeren over het eventueel al voor de geboorte beginnen met kolven. Dit wordt soms gedaan bij (rand)premature kindjes omdat zij moeite kunnen hebben met drinken en bij gevoed moeten worden. Zo kun je soms bijvoeden met kunstvoeding voorkomen.

IMG_5034

Bij mij lukte dit helaas niet, er kwam geen druppel melk. Na de geboorte lag Zoë veel bij mij en probeerden we haar aan te leggen. Ze deed haar best maar het lukte haar niet. Er kwam de volgende ochtend, nadat een verpleegster lang had geprobeerd te helpen met aanleggen, een lactatiekundige. Ook zij deed haar best te helpen maar helaas zagen ze over het hoofd dat Zoë compleet uitgeput raakte. Ze had er de kracht niet voor. Blijkbaar vonden zij toch dat alles prima ging, dus mochten we naar huis.

Wat een bijzonder moment was dat, na al die tijd, al die ziekenhuisbezoeken, operaties, onderzoeken, controles was nu het moment daar, onze droom was uitgekomen, we verlieten het ziekenhuis met in de Maxi-Cosi ons prachtige meisje. We lieten alle ellende achter ons en begonnen aan een prachtige toekomst met ons gezin!

Onderweg en eenmaal thuis viel ons op dat Zoë vreemde bewegingen maakte, dit werd steeds erger en de kraamhulp, een fantastische vrouw, die er gelukkig al snel was, zag gelijk dat ze erg aan het fladderen was. Haar bloedsuikerspiegel was veel te laag, ze moest snel iets binnenkrijgen. Ze hadden ons nooit zo weg mogen sturen.

Met het kolven kwam bij mij de borstvoeding nu aardig op gang, ik kolfde zoveel mogelijk, dit boden we aan in flesjes omdat drinken aan de borst veel te intensief was voor haar. Zelfs een flesje leegdrinken was de eerste weken een enorme opgave, met heel veel stimuleren om wakker te blijven en te drinken lukte het om haar net genoeg binnen te laten krijgen. Ze kreeg naast borstvoeding ook kunstvoeding en hoewel ik daar voor de bevalling best op tegen was vond ik het nu prima dat ze het kreeg, als ze maar voldoende binnenkreeg.

IMG_3703

Eenmaal thuis werd papa al snel op pad gestuurd voor kleertjes in maatje 44 want in maat 50 verzoop ze.

Wat was het heftig allemaal, je wordt compleet geleefd bent voortdurend druk met kolven, voeden, flesjes uitkoken, luiers verschonen, temperaturen enz. enz. Iedere 2 uur begon alles weer van voor af aan, ’s nachts kon ik een half uur slapen voor het weer begon. Ik merkte dat ik me tijdens het kolven flauw begon te voelen, het bloed trok uit mijn hoofd weg.

Zondag, dag 4, kwam de verloskundige weer langs voor controles. Die ochtend was het ons en de kraamhulp al opgevallen dat Zoë erg geel was, omdat er die dag niemand aan huis kon komen prikken moest Jeroen met Zoë naar het ziekenhuis om haar bilirubinewaarden te laten controleren. Ik zou gaan slapen en zei dat de kraamhulp wel naar huis mocht gaan omdat ze dan toch niet veel kon doen. Ik hield me groot maar toen ik daar helemaal alleen in mijn bed lag heb ik vreselijk gehuild, hier lag ik dan, zonder baby. Waar was die roze wolk? We waren alleen maar aan het overleven en maakten ons constant zorgen omdat ons meisje het zo zwaar had. Ze was zo suf en kwetsbaar.

Na een tijd belde Jeroen om te vertellen dat de waardes veel te hoog waren en Zoë in een couveuse lag onder een speciale lamp. Mijn hart brak, mijn kleine meisje… Ik wilde zo snel mogelijk naar haar toe.

Een paar uur later lag ik op een kamer op de afdeling Neonatologie, ik mocht hier op eigen risico blijven maar er kon niet voor mij gezorgd worden en ook kon niemand mijn controles doen. Naast mij lag Zoë in de couveuse, no way dat ik haar alleen zou laten.

Toen de artsen weer bloed afgenomen hadden bleek dat de waarden wat gezakt waren door de behandeling en kregen we te horen dat als wij het aandurfden we haar mee naar huis mochten nemen en de volgende ochtend weer op controle moesten komen. Nou die keuze was snel gemaakt, wij wilden niets liever dan samen naar huis als dat kon.

De volgende ochtend bleken de waardes weer flink opgelopen en vonden de dienstdoende artsen en verpleegkundigen dat ze ons die avond ervoor nooit naar huis hadden mogen sturen.

Hier werd ik zo onzeker van, als nieuwe moeder ben je al zo zoekend en vertrouw je erop dat de artsen en verpleegkundigen weten wat ze doen. Ik heb hier echt van geleerd in het vervolg altijd naar mijn moederhart te luisteren en naar niemand anders. Alleen wij weten wat het beste is voor Zoë.

IMG_6143

Zoë werd weer opgenomen en zou in ieder geval tot de volgende dag moeten blijven. Daar lag ze weer, in haar luier in de couveuse onder de lamp. We bleven de hele dag bij haar. Helaas was er voor mij geen bed beschikbaar en dus zat ik in een stoel, mijn lichaam deed veel pijn en ik voelde me slecht. De verpleegkundigen probeerden op me in te praten naar huis te gaan, ik was tenslotte pas bevallen en moest rusten. Maar ik kon Zoë, die steeds onrustiger werd, toch niet in de steek laten?

Na het zo lang mogelijk te hebben uitgesteld en ’s avonds nog één keer te hebben gekolfd besloten we dan toch maar te gaan. Ook aan de borstvoeding was te zien dat ik helemaal op was, het leek wel water.

Daar gingen we dan, met z’n 2en naar huis, ik in de rolstoel. Wat heb ik gehuild. Het voelde zo verschrikkelijk om haar daar zo achter te moeten laten.

Die nacht sliepen we slecht, via een webcam konden we zien hoe ze enorm lag te krijsen en er heel af en toe iemand bij haar kwam om even snel een speen in haar mond te doen die er binnen 3 tellen weer uit was omdat ze die niet kon vasthouden.

Om je kind zo ontroostbaar te zien huilen terwijl jij niets kunt doen, dat is werkelijk verschrikkelijk. Dat gun ik niemand.

Gelukkig bleken de volgende dag haar bloedwaarden weer flink verbeterd en mocht ze fijn mee naar huis. Ze bleek van alle stress flink te zijn afgevallen en compleet uitgeput.

Thuis zetten we alle zeilen bij om haar weer te laten bijkomen.

De dagen daarna bleef ze erg geel en kwam er dagelijks iemand aan huis om haar te prikken. Gelukkig was een opname niet meer nodig en zodra het drinken beter ging zagen we de waardes steeds meer zakken en de gele kleur langzaam verdwijnen.

IMG_6142

Regelmatig lag ze in die dagen lekker in de zon te slapen, dit hielp tegen de gele kleur en hield haar lekker warm.

Tot mijn grote verdriet, ja echt, nog steeds, gaf mijn lichaam aan dat borstvoeding voor mij te zwaar was. Alle kracht en energie stroomde uit mij tijdens het kolven. De verloskundigen en kraamhulp lieten me inzien dat dit zo niet langer kon. Het was een heel moeilijke beslissing maar ik besloot dat als ik niet goed voor mezelf zorgde ik dat ook niet voor mijn kleine meisje zou kunnen. Ik besloot af te gaan bouwen maar nadat de beslissing gemaakt was stopte de melkaanmaak spontaan.

Hoe ik er nu op terugkijk? Ik kan er nog boos over worden hoe we zijn behandeld in het ziekenhuis maar dat helpt niet meer. Ik weet nu in ieder geval zeker dat ik voortaan mijn moederhart volg en mijn kleine meisje nooit meer in de steek zal laten. Ik laat me door helemaal niemand wegsturen en zal er altijd voor haar zijn als zij mij nodig heeft.

Liefs, Henriëtte

Advertenties

Een gedachte over “Terugblik op de kraamtijd

  1. Wat voel ik met je mee….ik reageer niet snel op een blog, maar ik lees je wel trouw. Ik wil je een hart onder de riem steken. na de lange weg die jullie al gingen zou je nu een zorgeloze, roze kraamtijd wel verdiend hebben! Ik hoop dat alles snel weer wat rustiger wordt (voor zover dat kan met een baby’tje…) en wens jullie een stralende lente!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s