Terugblik op mijn bevalling

Vorige week konden jullie mijn terugblik op mijn zwangerschap lezen, super leuk dat jullie dit zo massaal deden!

Ik merk dat het heel persoonlijk voelt om dit te delen maar ook goed, goed voor mijn verwerking, mooi om er nu, een jaar later, op terug te kunnen kijken met iets meer afstand en mooi ook voor later om terug te kunnen lezen voor mijzelf maar ook voor mijn lieve Zoë.

De foto’s die rond de bevalling gemaakt zijn van ons vind ik privé en deel ik dus niet. Ook omdat wij niet willen dat er foto’s van Zoë online staan waar zij zich later ongemakkelijk over zou kunnen voelen.

Nu verder waar we gebleven waren, de bevalling.

Daar lag ik dan, een beetje beduusd dat het zover was, in de verloskamer, in het bed waarin ik zou gaan bevallen met naast mij het bedje waarin Zoë de volgende ochtend al zou liggen. Zo onwerkelijk op dat moment. Ik was ontzettend moe en had hoofdpijn maar voelde me verder rustig.

Inmiddels was Jeroen onderweg naar huis vanaf zijn werk, hij zou zich thuis even snel opfrissen en dan naar het ziekenhuis komen, alleen had hij de pech dat zijn vrouw enorm last had van nesteldrang en hem nu dus een lijst stuurde met klusjes die hij eerst nog wel even kon doen, ik was tenslotte toch nog niet aan het bevallen. 😉 Zo had ik de dag ervoor bijvoorbeeld  bedacht dat alle hoezen van de bank nog “even” gewassen moesten worden en die moesten nu dus nog om de bank worden gedaan. Echt héél belangrijk natuurlijk 😉 De arme ziel. Toen hij uiteindelijk mijn kamer in kwam lopen was ik toch wel heel erg blij dat hij er was.

In de laatste weken van mijn zwangerschap heb ik veel last gehad van voorweeën, één keer zelfs zo erg dat ik dacht dat het begonnen was. Normaal kan het inleiden bij een eerste zwangerschap best een aantal dagen duren omdat, voordat ze kunnen starten met weeënopwekkers, de baarmoedermond eerst moet gaan verstrijken en er ontsluiting moet ontstaan. Vanwege mijn erg hoge bloeddruk die ondanks het verhogen van de medicatie niet zakte werd besloten gelijk te starten met het inbrengen van een pilletje tegen de baarmoedermond aan, dit zorgt ervoor dat de boel gaat verweken. Ik zou er die dag 3 krijgen.

Aan het begin van de avond, net na het inbrengen van het 2e pilletje, besloten we even samen naar beneden te gaan. Bij de Livera scoorde ik nog even een paar warme sokken voor als ik last kreeg van koude voeten tijdens de bevalling. Jeroen haalde iets te eten en at dat buiten op een bankje op. Terwijl we daar zaten begon ik flink last van krampen te krijgen. Bij het inwendig onderzoek even daarvoor was al gebleken dat mijn baarmoedermond al mooi verstreken was en de eerste centimeter ontsluiting was ontstaan. De krampen werden al snel heftiger en eenmaal op mijn kamer besloot ik even lekker onder de douche te gaan. De weeën waren begonnen, ik voelde ze vooral in mijn rug en benen en kon daardoor slecht stilstaan en eigenlijk niet zitten of liggen. Mijn lijf was echter zo uitgeput dat lang staan niet te doen was bovendien moest ik aan de monitor aangesloten worden. Na een paar uur waarin het steeds heftiger werd en ik steeds meer uitgeput raakte besloot ik te vragen om een ruggenprik in de hoop dan wat meer te kunnen ontspannen.

Op het moment dat de anesthesist even later mijn kamer binnenliep stopten spontaan mijn weeën. echt waar. Zo stom! Die man zei, ja maar mevrouw u hebt helemaal geen weeën. Gelukkig konden de artsen hem vertellen dat ze tot net daarvoor echt heel regelmatig kwamen. Ik kreeg de ruggenprik en voelde er amper iets van.

De uren daarna liepen de artsen af en aan. De hartslag van Zoë was slecht te monitoren en vertraagde. Ik moest op mijn zij liggen. Er werd besloten mijn vliezen te breken in de hoop dat de weeën dan in hevigheid toe zouden nemen. Het grootste deel van de nacht heb ik geslapen, uitgeput als ik was ging er veel langs me heen. De ontsluiting bleef hangen op 3 cm. Het infuus werd open gezet en de weeën namen toe.

Toen Zoë het steeds pittiger kreeg werd het infuus nog verder opengezet, mijn ruggenprik was op dat moment uitgewerkt en ik belande in een  heftige weeën storm. Niet vaak in mijn leven ben ik zo wanhopig geweest. Het leek voor mijn gevoel uren te duren. Waar ik daarvoor, dankzij de cursus Samen bevallen, de weeën heel goed weg kon puffen kon ik er nu helemaal niets mee. Hier viel niet tegen te puffen, de vreselijk heftige weeën, ook op de monitor zichtbaar als enorme bergen, denderden continue door mijn lijf zonder ook maar een kleine pauze. Dit was het enige moment tijdens de hele bevalling dat ik mezelf niet meer in de hand had, de tranen stroomden over mijn wangen. Ik voelde een enorme druk, had volledige ontsluiting maar mocht niet persen omdat Zoë het zichtbaar erg zwaar had. Uit haar hoofdje werd een klein beetje bloed gehaald om het zuurstofgehalte te bepalen. Er waren 2 opties hoorde ik ze zeggen, doorgaan als haar conditie het nog toeliet of nu direct een keizersnede, ik had op dat moment graag voor dat laatste gekozen.

Na wat voor mijn gevoel uren duurde was het moment daar, ik mocht gaan persen, Zoë deed het nog goed genoeg.

De weeën storm had alle energie uit mij opgeslokt, ik was zó moe maar wat was het fijn toen ik bij de eerstvolgende wee mee mocht gaan persen! Toen ik op mijn vraag hoe lang dit nog zou gaan duren, als antwoord kreeg dat het bij een eerste wel 2 uur kon zijn, zakte de moed me even in de schoenen. Het voelde alsof het niet opschoot, bij iedere wee voelde ik haar iets verder komen maar gelijk weer terugschieten.

Ik sloot mijn ogen, concentreerde me compleet op mijn ademhaling, mijn lijf, mijn kindje en de stem die mij vertelde hoe het ging en wat ik moest doen. Alles daarbuiten liet ik langs me heengaan. Tussen de weeën door lukte het me op te laden. Dit was de mooiste ervaring van mijn leven, dit gevoel. die oerkracht. Ik gaf alles wat ik in me had, 1 uur en 25 minuten lang. Ik kan me van deze hele laatste fase niet herinneren dat ik pijn heb gehad, zelfs niet toen het hoofdje stond.

Op 7 april 2016 om 10:42 werd onze prachtige dochter Zoë geboren. Dat ze het zwaar had gehad was aan haar te zien, ze had een grauwe kleur maar gelukkig begon ze gelijk te huilen.

Daar was ze dan, ons prachtige meisje, ons wonder, alles waar wij zo lang naar uit hadden gekeken, op gehoopt hadden, lag hier in mijn armen. Dat gevoel is onbeschrijflijk.

Direct na de bevalling was ik ervan overtuigd dit nooit meer te willen. Ik vond het verschrikkelijk, op de laatste fase na.

Nu, bijna, een jaar later merk ik dat het waar is, dat met de tijd, de scherpe kantjes eraf gaan en kijk ik met een positief gevoel terug op deze hele heftige, voor een deel verschrikkelijke maar bovenal meest fantastische gebeurtenis in mijn leven. En ben ik ongelofelijk trots op mezelf dat ik dit toch maar mooi geflikt heb!

Volgende week kijk ik terug op de kraamtijd, die anders liep dan gehoopt.

Liefs, Henriëtte

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s